Empiria

Kwiaty mienią się karminowym odcieniem czerwieni

Gdy panują ciemności jak hebanowa, szlachetna czerń

Budzi się, wyrwana z chłodnej nocy uścisku

Nie czując jednak rozczarowania

 

Jej bluza pachnąca wieczornym spacerem

Tam, gdzie kiedyś było jezioro, teraz jest morze

Tylko miłość jest taka sama jak wieki temu

Echo wszelkiego dążenia

 

Ta, która żyje porwana przez kaprys

Poznania przez zmysły wymaga

O tej porze resztę zasłania mgła

 

Na początku był chaos, na początku była miłość

Nie ma już nikogo, kto mógłby to pamiętać